Η αποδοχή της υπομονής

Είναι η υπομονή, αρετή;

Εκπαιδεύεσαι κάπου για να μάθεις τη συγκεκριμένη ικανότητα;

Όλοι ξέρουμε ότι ο άνθρωπος, από τη φύση του, είναι κοινωνικό ον, από την άλλη όμως όλοι αποφεύγουμε να παραδεχτούμε άλλο ένα φυσικό του γνώρισμα, την απληστία.

«Κάλλιο αργά παρά ποτέ» ή «το γοργόν και χάριν έχει»; Τι βολεύει περισσότερο;

Κοιτάξτε τριγύρω σας ή ακόμα και εσάς τους ίδιους. Πόσο εύκολα μπορούμε να περιμένουμε όταν κάποιο γεγονός ξέρουμε θα αργήσει να συμβεί. Εντάξει, μπορεί όχι τόσο εύκολα, όμως αναγκαζόμαστε να το δεχτούμε.

Πόσο εύκολα κοιτάζουμε το ρολόι ανυπόμονα όταν απομένει ένα λεπτό πριν συμβεί αυτό το γεγονός, ένα λεπτό που εκείνη τη στιγμή μοιάζει σαν ώρες, μέρες.

Πόσες καταστάσεις-προβλήματα περνάει ο καθένας προσωπικά, που ο μόνος τρόπος για να δεις το τέλος τους χρειάζεται κόπος, σωματική-ψυχική ταλαιπωρία, με μόνο σύμμαχο τον χρόνο και την ελπίδα.

Ο χρόνος κυλάει το ίδιο για όλους, παρ’ όλα αυτά  τον αποδεχόμαστε άπληστα μόνο με τη συνθήκη που μας συμφέρει την εκάστοτε φορά.

Άρα, τελικά, η υπομονή είναι αρετή ή απλά, μια αποδοχή;